Diamond Lake & Jet boat

Dag 12, 7 februari

We zijn lekker in bed blijven liggen totdat de zon weer boven de bergen uitkwam (rond 9 uur). Julian had toen overigens al een jogrondje achter de rug... Weer ontbeten en opgewarmd in het zonnetje. Bij de receptie even geinformeerd naar de wandelingen hier in de buurt. Roys peak was stijl omhoog en Roys glacier was zeker nog een uur rijden over een gravel road. Dat gaan we maar niet doen. Vlakbij de camping was er ook een wandeling bij Diamond Lake. Je kon deze wandeling zo lang en zo kort maken als je zelf wilde (want de terugweg was dezelfde als de heenweg). Weer de hele camper ingepakt en onderweg gegaan. Omdat we bij de receptie haddenen gehoord dat bij een stel de campingstoelen- en tafel gestolen waren, kiezen we ervoor om deze ook maar in te laden.
We moesten ongeveer 7 km rijden en we zagen dat de parkeerplaats al behoorlijk vol stond. We konden de camper nog net kwijt. We nemen nog een boterham, smeren ons goed in, pakken de rugzakken in en starten met de wandeling. Of nou ja, dat was de bedoeling. Er staat nl. een no drone zone bordje... Dus Julian weer terug naar de camper met zijn rugzak! Das balen. In het begin gaat het redelijk omhoog, dan wordt het wat platter en komen we bij Diamond Lake aan. Je ziet het meertje bijna niet door al het riet en de bomen erom heen. We lopen verder en dan komen de trappen (dat wisten we gelukkig). We nemen de 250 treden en Natan loopt ook netjes mee, hij telt de treden allemaal :) Bovenaan is een uitkijkpunt over Diamond Lake.
Van anderen horen we dat het nog zo’n 10 minuten lopen is naar het volgende uitkijkpunt, we wagen het er nog op! We weten dat we ook nog naar beneden moeten en dat is niet Natans grootste hobby (hij vindt het verschrikkelijk als er een steentje onder zijn schoenen rolt, want dan denk hij dat hij valt). Het is even wat stijl, maar binnen 10 minuten staan we bij de lookout en het uitzicht is erg mooi.
We leggen de hamamdoek op de grond en eten en drinken even lekker wat en beginnen weer aan de wandeling terug. We hebben Natan 2 keer een paar minuten gedragen, maar verder heeft hij alles zelf gelopen. De trappen waren wederom geen probleem, de stijle stukken met glijdende steentjes waren reden om af en toe hard te gillen! Al met al best een goede vuurdoop voor ons manneke. Oke, we geven toe, de laatste 400 meter hebben we hem omgekocht met ‘als je niet huilt, krijg je in de camper chippies’, maar af en toe werkt dat omkopen heel goed!

We rijden een stukje terug en bij een parkeervak langs de kant van de weg laat Julian zijn drone alsnog even op. Jammer dat hij niet mee kon op de wandeling, maar hier kunnen we ook mooie beelden maken. We besluiten om naar Wanaka te rijden en daar bij de I-site (een soort VVV) te informeren naar de tochten met een Jetover boot. Julian lijkt dat wel wat. Hij kan nog mee met die van 4 uur (dat is 3 kwartier wachten) dus we lopen nog even door het stadje. Het is er gezellig druk, we zien leuke restaurants en barretjes vlakbij het meer, er zijn veel mensen, jong en oud en er hangt een gemoedelijke sfeer. Ook zien we een ijstentje waar we straks zeker naar toe willen. We halen nog even (de camper staat zeker 1 km verderop geparkeerd) de gopro en een jas voor Julian, hij eet nog wat en dan moeten we alweer terug. Hij gaat samen met 4 anderen in een busje en 10 minuten later is hij al bij de boot. Hij krijgt een zwemvest aan en de stuurman (Pat) deelt iedereen in in de boot. Ze krijgen meteen de waarschuwing dat ze wel nat zouden worden! Iedereen stelt zich voor en Pat zei dat het zijn eerste keer was en dat hij hoopte dat alles goed zou komen :) Good luck! Petje af en handen binnenboord is het advies. Filmen en fotograferen mag, maar wel je camera goed vasthouden. Het gaat errug hard en Pat vaart vlak langs de bossen, ook drift hij veel met waanzinnige snelheden en af en toe maakt hij een 360. Dat vindt hij het allerleukst omdat iedereen nat wordt behalve hijzelf. Al met al een hele leuke ervaring en Julian is blij dat hij gegaan is. Hij heeft heel veel filmpjes gemaakt en deze plaatsen we later.

Ondertussen hebben Natan en Nicoline hebben een croissant en een muffin gekocht en lopen terug naar de camper. Daar pakken ze een auto, een schepje en een leesblaadje en gaan ze lekker op het strand zitten. Na een dik uur pakken zij weer alles in en lopen terug naar de I-site waar Julian ook weer terugkomt. We halen een lekker burger en fish en chips en eten deze weer op op het strandje en als toetje nemen we een heerlijk ijsje. 

Als we terugkomen op de camping, rijden we naar ‘ons’ plekje. Daar staan echter andere mensen, hoe kan dat nu weer? We gaan even naar de receptie en daar krijgen we te horen dat als we dit plekje hadden willen houden, we daar onze campingstoeltjes moeten laten staan... Nou dat hadden ze dan wel even mogen zeggen! Vreemd dat je dus zomaar ergens kunt gaan staan en dan niet uitlegt hoe het hier werkt. We mogen dus op zoek naar een ander plekje. Ook geen probleem, want er is genoeg plek. Als we daar een half uur staan, staat er opeens een meneer voor de deur, dat we op zijn plekje staan :) Die hebben we dus maar naar de receptie verwezen... Morgen is het plan om vroeg weg te rijden richting Te Anau.